رباعی شمارهٔ ۱۷۳۸

در این شعر، شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دل و دیده‌اش می‌خواهد که از گریه و اندوه خالی نشوند. او با بیان اینکه جانش به لب رسیده، به احساساتی عمیق و ناامیدی اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌پردازد که حتی در این شرایط سخت، هنوز یک نقطه امید و شادی وجود دارد که نمی‌تواند از دلش برود.