رباعی شمارهٔ ۱۷۳۵

این شعر به احساسات عمیق یک شخص اشاره دارد که از رفتار و کلام دوستش رنج می‌برد. او می‌گوید که دوستش با سخنانش به او آسیب می‌زند و او را ناراحت می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که در نگاه دوستش، او به عنوان فردی دیگر دیده می‌شود و از اینکه فردا به او بی‌توجهی می‌شود، نگران است. در کل، شعر بیانگر درد و ناامیدی از روابط عاطفی است.