رباعی شمارهٔ ۱۷۳۴

برداشت: ای دوست، به حق آن کسی که جانم را جان می‌بخشد، وقتی نامه‌ام به دست تو برسد، آن را خواهید خواند.

برداشت: از تو که در شگفتی، نمی‌دانی حال و روز من چطور است، در حالی که از دل پریشانم خبر داری.