رباعی شمارهٔ ۱۷۳۳

این ابیات به جستجو و کنکاش دل اشاره دارند. شاعر به دل خود می‌گوید که چرا درپی ماجراها و داستان‌هاست، در حالی که خود او همیشه با دل همراه است. او می‌پرسد که اگر کسی را که ندیده‌است جستجو می‌کند، یا اگر کسی را که دیده‌است به چه دلیلی دنبال می‌کند، به این فکر کند که درواقع درون خودش و تجربه‌هایش چه گذشته است.