رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۲

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

ای دل چو وصال یار دیدی حالی

در پای غمش بمیر تا کی نالی

۲

شرطست چو آفتاب رخ بنماید

گر شمع نمیرد بکشندش حالی

بازگشت به سروده‌های مولانا