غزل شمارهٔ ۴۹۵

برداشت: اگر تو به صلح و آرامش تمایل نداری، من هم با تو جنگ و خصومت ندارم.

برداشت: وقتی تو به جنگ می‌آیی، من با صلح و آرامش به زندگی ادامه می‌دهم، زیرا این دنیا برای ما هر دو کافی است و برای هیچ‌یک از ما تنگ نیست.

برداشت: دنیا مملو از جنگ و صلح است و معانی و مفاهیم در آن از مرزها و فاصله‌ها فراتر می‌روند.

برداشت: آب و آتش هر دو به نوعی خواصی مشابه دارند و در نهایت هر دو به چیزی غیر از خودشان برمی‌گردند که همان سنگ است. در واقع، همه چیز در دنیای طبیعی به یک اصل ابتدایی و مشترک مرتبط است.

برداشت: بدون وجود این دو جهان، هیچ گونه ترتیبی وجود ندارد. اگر بروم، خوب است و بی‌صداست.

برداشت: عقل بارها به من گفت که ساکت باش و حرفی نزن، زیرا خاموشی در برابر فخر و جهل، ننگی ندارد.