رباعی شمارهٔ ۱۷۳۱

این بیت به بیان حالتی از دل و نیازمندی می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر از دل تو کار صادقانه‌ای برنمی‌آید، بهتر است به حالت فقر و نیاز خود اعتراف کنی. در اینجا اشاره می‌شود که دست به درویشی و درخواست چیزی از دیگران بزن، زیرا درویش هرگز از درخواست کردن شرمنده نیست.