رباعی شمارهٔ ۱۷۳۰

این شعر دربارهٔ احساسات عمیق و دردی است که انسان‌ها ممکن است تجربه کنند. شاعر به دل و درد اشاره می‌کند و می‌گوید اگر واقعا احساس مردانگی داشته باشی، باید به درد دیگران احترام بگذاری. او همچنین بیان می‌کند که ارزش برابری با درد و رنج دیگران را نباید با نفع‌های دنیایی سنجید. در نهایت، درد و رنج شخصی ممکن است ارزش بیشتری از برخورداری‌های ظاهری داشته باشد.