رباعی شمارهٔ ۱۷۲۹

برداشت: ای دل، تو هرگز یک لحظه هم به خداوند سبحان تسلیم نشدی و از کارهای بدی که انجام داده‌ای، هیچ‌گاه احساس پشیمانی نکردی.

برداشت: این جمله بیانگر این است که فردی ممکن است در ظاهر دارای صفات و ویژگی‌های مذهبی و علمی مانند صوفی، فقیه، زاهد و دانشمند باشد، اما در واقع هنوز معنای واقعی ایمان و مسلمانی را درک نکرده است و قلبش به ایمان حقیقی نرسیده است.