ای دشمن جان و جان شیرین که توی
نور موسی و طور سینین که توی
دربارهٔ این سروده
شاعر در این شعر به دشمن و دوست اشاره میکند. او دشمن را با نور موسی و کوه سینا مقایسه میکند و به زیبایی و قداست دوست اشاره دارد که جان را با وجودش پر از شوق میکند. اما دشمن را به گونهای بیان میکند که نامش هم برای جان سنگین و نامبارک است. این ابیات به تضاد میان دشمن و دوست میپردازند و احساسات عمیق شاعر را نسبت به هر یک نشان میدهند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
وی دوست که زهره نیست جان را هرگز
تا نام برد از تو به تعیین که توی