رباعی شمارهٔ ۱۷۲۴

شاعر در این اشعار احساس عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید که تنها معشوقش در دل او جا دارد و هیچ‌کس دیگری را نمی‌تواند جستجو کند. هرگاه که دلش به کسی می‌تپد، آن شخص به او می‌گوید که دیگر به دنبال کسی غیر از او نباشد، چرا که او فقط معشوق واقعی‌اش است. این ابیات نشان‌دهنده عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوقش است.