رباعی شمارهٔ ۱۷۲۳

در این ابیات شاعر از خدای خود درخواست می‌کند که فتنه‌ها و مشکلاتی که در دنیای پیرامون وجود دارد را روشن کند. او به آب حیات اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر جهان به سنگ تبدیل شود، باز هم هیچ چیز نمی‌تواند او را از حرکت و تلاش بازدارد. به نوعی، شاعر به پایداری و استمرار در زندگی اشاره دارد.