رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲

در این شعر، شاعر از عشق خود به بیداری و روشنایی صحبت می‌کند. او خود را به عنوان چنگی معرفی می‌کند که به فعالیت نیاز دارد و از معشوق می‌خواهد که در او زخمه‌ایی بزند تا احساساتش را بیدار کند. او در نهایت به ناامیدی و گلایه می‌رسد و می‌پرسد که تا چه زمانی باید زاری کند.