رباعی شمارهٔ ۱۷۲۱

در این شعر، شاعر از حالتی سخن می‌گوید که در آن به رغم بیداری، احساس خواب و آرامش دارد. او می‌گوید که دشواری‌ها در دلش آسان شده و به دور از جهل و کفر و ظلمت قرار گرفته است. این تغییر حالت به خاطر آگاهی و دانایی او نسبت به اسرار عالم است.