ای خواجه گنه مکن که بدنام شوی
گر خاص تویی گنه کنی عام شوی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به شخصی هشدار میدهد که گناه نکند تا مورد سرزنش و بدنامی قرار نگیرد. او اشاره میکند که اگر فقط به خاطر خودش گناه کند، در نهایت بر دیگران نیز تأثیر منفی خواهد گذاشت. همچنین به وجود وسوسههای شیطانی اشاره میکند و تأکید میکند که باید از انجام اعمال بد دوری کند تا در دام شیطان نیفتد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بر رهگذرت دام نهاده است ابلیس
بدکار مباش زانکه در دام شوی