رباعی شمارهٔ ۱۷۱۸

در این شعر، گوینده از خواجه می‌پرسد که چرا او را بدون حمایت و یاری رها کرده است. گوینده احساس می‌کند که خواجه به او ظلم کرده و در حالی که چیزی از او ندزدیده، به خاطر جرم فرضی‌اش مورد عذاب قرار گرفته است. این شعر بیانگر احساس بی‌پناهی و نارضایتی از بی‌عدالتی است.