رباعی شمارهٔ ۱۷۱۷

شاعر در این بیت‌ها به توصیف موجودی زیبا و با ارزش می‌پردازد که همچون علم سپید در بیابان به نظر می‌رسد. او این وجود را به عنوان رحمت الهی توصیف کرده و از آرزو و عشق خود به آن می‌گوید. همچنین به پختن حلوایی اشاره می‌کند که نمادی از تمایل و آرزوهایش است و به زیبایی آن چشم می‌دوزد.