رباعی شمارهٔ ۱۷۱۶

شاعر در این ابیات به مقایسه علم و دانایی و شیرینی آن می‌پردازد و در عین حال از خطراتی که ممکن است آن را تهدید کند، نگران است. او علم را چون کوه بلندی در صحرای بی‌پایان و شیرینی را چون شکر در شیرینی‌ها می‌داند. اما از این می‌ترسد که افکار و ایده‌های ناپسند و نادرست، به مغز انسان نفوذ کرده و بر علمش تأثیر بگذارد.