رباعی شمارهٔ ۱۷۱۴

این شعر اشاره به این دارد که اگر شخصی به حقیقت و خداوند نزدیک است و حقیقت را درک کرده، باید به آن پایبند باشد. او با استفاده از اصطلاحاتی چون "رسن دراز" و "سر دار" به نوعی از آزمایش یا امتحان اشاره می‌کند و دعوت به اقدام می‌کند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که در صورت داشتن یقین به حق، باید جسارت عمل را داشته باشی.