رباعی شمارهٔ ۱۷۱۳

این شعر به اهمیت شناخت خداوند و دوری از غرور نفس اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر بنده واقعاً خداوند را بشناسد، از خودپرستی و غرور خود فاصله می‌گیرد و در دلش غیر از خداوند کسی را جای نمی‌دهد. شناخت واقعی خدا باعث می‌شود که انسان تمام توجه و محبتش را به او معطوف کند و به دیگران فکر نکند.