رباعی شمارهٔ ۱۷۱۲

این شعر درباره جستجو و طلب زیبایی و حقیقت است. در بیت اول، شاعر به افرادی اشاره می‌کند که در مسیر زندگی نشسته‌اند و در جستجوی هدف و مقصد هستند. در بیت دوم، به زیبایی که در دل شب و زیر نور ماه پنهان است، اشاره می‌کند. در بیت سوم، به نماد یوسف و زیبایی آن اشاره کرده و می‌گوید که خود تو نیز کلید جستجوی زیبایی و حقیقت هستی و نیازی به جستجوی بیشتر ندارید.