غزل شمارهٔ ۴۹۳

برداشت: تو انسانی و دیدگاهت در جهان مانند روحی زنده شده است. چون دوباره به زندگی برمی‌گردی، آن‌گاه معنای زندگی را درک خواهی کرد.

برداشت: هر فردی که مانند ادریس (پیامبر الهی) بعد از مرگ بازگردد، از آن دسته افرادی است که در عالم ملکوت مقام والایی دارد و به رازهای پنهان آگاه است.

برداشت: بیا بگو در کدام مسیر از این دنیا رفته‌ای و از آن طرف در کدام مسیر آمده‌ای که این مطلب پنهان است.

برداشت: مسیر زندگی، راهی است که همه موجودات در شب‌ها به آن پرواز می‌کنند، زیرا در این شهر، شب‌ها مانند قفس‌هایی هستند که خالی از پرنده‌اند.

برداشت: وقتی پرنده‌ای پایش بسته باشد، نمی‌تواند دور بپرد و به آسمان برود. در واقع، او به حرکت در دایره‌ای محدود است و از آنجا که این محدودیت او را نگه داشته، نمی‌تواند به آنچه خارج از دایره‌اش است برسد.

برداشت: وقتی که علاقه از بین برود و زندگی به پایان برسد، می‌توان حقیقت را شناخت و به ماهیت واقعی هر چیز پی برد.

برداشت: سکوت کن، چون در دنیای علم، سکوت و آرامش بهتری است. نزن به طبل حرف‌هایی که می‌گویی، زیرا آن طبل تو خالی است و محتوایی ندارد.