رباعی شمارهٔ ۱۷۱۱

این ابیات به نوعی به مشکلات و دردهای ناشی از عشق و وفا اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌پرسد که چرا با زیبایی‌های خود دل او را می‌آزارد و به او می‌گوید که اگر بخواهد در مورد وفای او قضاوت کند، نمی‌تواند از درون دل او و رازهایش آگاه شود. بدین ترتیب، شاعر نشان می‌دهد که زیبایی ظاهری نمی‌تواند به شناخت واقعی احساسات و وفاداری او کمک کند.