رباعی شمارهٔ ۱۷۱۰

شاعر در این ابیات به صدای رباب (یک ساز موسیقی) اشاره می‌کند و می‌پرسد که این صدا از کجا می‌آید. او آن را پر از آتش، فتنه و هیاهو می‌داند و آن را به عنوان پیامی از دل و حامل اسرار درونی توصیف می‌کند. این شعر بیانگر احساسات عمیق و کنجکاوی درباره رازهای نهفته در دل انسان است.