رباعی شمارهٔ ۱۷۰۹

در این شعر، شاعر به باغ خدا اشاره می‌کند که مملو از زیبایی‌ها و جذابیت‌هاست. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی از لذت‌های این باغ بی‌خبر باشد، غیرقابل سرزنش است. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی رغبت به زیبایی‌ها و شادی‌های معنوی است.