رباعی شمارهٔ ۱۷۰۸

در این شعر، شاعر به باطل و کسانی که از حق فاصله می‌گیرند هشدار می‌دهد. او می‌گوید که باطل تنها به تلخی و جنون می‌انجامد و عشق، که همان آب حیات است، برای کسانی که آن را انکار می‌کنند، بی‌فایده خواهد بود. در نهایت، شاعر به خرهایی می‌پردازد که از نعمت آب بهره‌برنش می‌شوند و به یاد می‌آورد که انکار عشق و حقیقت، همچون نادانی است که از آب زندگی بی‌خبر است.