ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به باده اشاره میکند و آن را مظهر آزادی و شادی میداند. او باده را همچون خورشید میبیند که چشمش به آن روشن است و با نوشیدن آن، احساس آزادی و شادابی میکند. باده به عنوان نمادی از رهایی و خوشحالی در زندگی او مطرح شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی