رباعی شمارهٔ ۱۷۰۴

برداشت: ای که تو با نیکویی‌های خود، من را آگاه و مهارت یافته کردی، خوشا به حال تو که با فرود آوردن نگاهت بر چشم من، لطف و محبتت را به من نشان می‌دهی.

برداشت: این بیت بیانگر این است که تو در زندگی تجربیات بسیاری را دیده‌ای و به هر چیزی که در گوش تو قرار گرفته توجه نکن، زیرا آنچه در دیدگان توست اهمیت بیشتری دارد. به عبارت دیگر، توجه به چیزهای ظاهری و سطحی نباید تو را از دیدن واقعیت‌های عمیق‌تر بازدارد.