رباعی شمارهٔ ۱۷۰۲

در این اشعار، شاعر به شخصی که با طعنه به او نگاه می‌کند، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بازی زندگی را بشناسد. همچنین به جان غریب خود اشاره می‌کند که در این جهان به بازی مشغول است و به نوعی به پیچیدگی‌های زندگی و نقش‌های گوناگونی که انسان‌ها در آن بازی می‌کنند، توجه می‌دهد.