ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به شخصی اشاره میکند که او را در گذشته میشناسد و به قدرت کلام و بیان او اعتراف میکند. حتی اگر جان و دل او زیر خاک هم پنهان شود، باز هم روحش شاد است که او را میشناسند و به یادش هستند. این ابیات بیانگر وحدت و ارتباط عمیق انسانی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی