رباعی شمارهٔ ۱۷۰۰

در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که با وجود تمام مشکلات و موانعی که در زندگی‌اش ایجاد کرده، او را ترک نکند. شاعر می‌پرسد اگر او برود، معشوق با چه کسی می‌تواند آرام باشد و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که نام او با نام خود او پیوند خورده و این نشان‌دهنده‌ی عمق رابطه‌شان است.