رباعی شمارهٔ ۱۶۹۹

این شعر به فردی اشاره دارد که به عشق و محبت اهمیت می‌دهد. شاعر از او می‌خواهد که با عشق رفتار کند و همواره با عاشقان و شور و شوق میانه‌اش را حفظ کند، تا از عشق و گرما بهره‌مند شود. به عبارت دیگر، عشق و شور زندگی را فراموش نکند و به آن نزدیک باشد.