رباعی شمارهٔ ۱۶۹۷

این شعر به عشق و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از معشوقی صحبت می‌کند که مانند صلیب و ترسایی زیباست و در عین حال از او می‌خواهد تا کمتر به او نزدیک شود و با احتیاط بیاید. احساسات قوی و درونی شاعر در این ابیات به وضوح مشهود است.