ای آنکه ز حال بندگان میدانی
چشمی و چراغ در شب ظلمانی
دربارهٔ این سروده
این شعر درباره کسی است که از حال بندگان خدا آگاه است و در تاریکی شب، چون چشمی و چراغ نور میبخشد. شاعر از او میخواهد که دلش را باز کند، زیرا او نمیداند که خدا او را میخواند. در واقع، این متن به ارتباط عمیق و توجه خالق به بندگانش اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
باز دل ما را که تو میپرانی
آخر تو ندانی که تواش میخوانی