رباعی شمارهٔ ۱۶۹۲

در این شعر، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او خود را اسیر عشق می‌داند و از محبوب می‌خواهد که در نهایت بدنامی را به سوی او بازگرداند. شاعر عمیقاً از بی‌قراری و مشکلات عاشقانه‌اش ابراز نگرانی می‌کند.