رباعی شمارهٔ ۱۶۹۱

این شعر درباره‌ی یادآوری یک حالت پرشور و رحمت بزرگ است که شخصی به یاد شاعر آورده است. شاعر از این موضوع می‌پرسد که چگونه می‌تواند آن رحمت را فراموش کند، چرا که این احساس عمیق و یادگاری گران‌بها در وجود او باقی مانده است.