رباعی شمارهٔ ۱۶۹۰

در این شعر، شاعر به کسی اشاره می‌کند که به کوی محبوبش رسیده و زیبایی او را دیده است، اما با این حال در غم و اندوه به سر می‌برد. شاعر قبلاً گفته بود که دلش بی‌دل و بی‌قرار است، و اکنون که معشوق از او دور شده، او به شدت دلتنگ و بی‌دل شده است.