رباعی شمارهٔ ۱۶۸۴

شاعر در این شعر از تنهایی خود در یک مجلس شادمانی صحبت می‌کند و با یادآوری یک دوست، آرزو می‌کند که او نیز در آن جمع حضور داشته باشد. تمامی لوازم شادی مانند جام می، شمع و موسیقی فراهم است، اما غم نبودن دوست بر دل او سنگینی می‌کند.