رباعی شمارهٔ ۱۶۸۲

شاعر در این ابیات از خواب می‌خواهد که برود، زیرا اگر بماند، آتش دل او را می‌سوزاند. همچنین به عقل می‌گوید که برود، چون او فقط حرف‌ها را می‌چینید. در نهایت، از عشق دعوت می‌کند که بیاید، زیرا او در حالتی از تسلیم و تمکین است.