رباعی شمارهٔ ۱۶۷۴

شاعر به عشق ازلی اشاره می‌کند که همچون ترانه‌ای زیبا در دل‌ها جاری است. او به حیرت و نادانی ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر غم‌های عاشقانه، جان خود را از دست داده و به تکرار غم عشق پرداخته است. این بیان نشان‌دهنده عمق احساسات و درگیری‌های عاطفی ناشی از عشق است.