غزل شمارهٔ ۴۸۹

برداشت: اگر تو در حالت وصل و عشق هستی، چرا چهره‌ات عبوس و نگران به نظر می‌رسد؟ حال درونت را می‌توان از ظاهر بیرونت فهمید.

برداشت: در میان صد فرد هوشیار، مستی به دلیل بوی خوش، رنگ‌ها و زیبایی چشم‌ها ایجاد می‌شود و انسان از این زیبایی‌ها به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: به ویژه شربتی که نیکان و اولیا می‌نوشند، چرا که سرشار از نشاط و قوتش از نعمت و رحمت خداوند نشأت می‌گیرد.

برداشت: در میان هزاران ظرف دیگر، خم شراب به وضوح در دست من است و در حال جوشیدن و هیاهو به نظر می‌رسد.

برداشت: وقتی جوش و خروش را دیدی، بدان که این ناشی از آتش درونی است. اگر صدای دل‌تنگی را شنیدی، آگاه باش که این نشان‌دهندهٔ شور و شوقی عمیق است.

برداشت: بدان که فروشنده سرکه هرگز به تو شراب نخواهد داد، چرا که قیمت یک جرعه از آن به اندازه‌ی صد من شکر ارزش دارد.

برداشت: بهای مشروب دل‌نشین مومنین جان خودشان است. همچنان که خودخواهی و تمایلات نفسانی آن‌ها را به خرید و فروش دچار می‌کند.

برداشت: هوا و هوس خود را کنار گذاشتی و در عوض چیزی به دست نیاوردی، پس این را بیان نکن که کسی بر این موضوع احترام می‌گذارد، چرا که این ادعا نادرست است.

برداشت: کسی که در شب در مکانی خوش‌گذران و شاداب حضور دارد، در چشمانش نور زندگی و شوق دیدار محبوبش به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: در آن لحظه که باده‌ی پاک و بی‌غمی وجود دارد، نگرانی و غم مانند بادی است که از کجای عالم می‌وزد؟ این نشان‌دهنده‌ی حالتی است که در آن فرد از همه‌ی غصه‌ها و مشکلات رها می‌شود و به خوشی و نشئه‌ی شراب می‌پردازد.

برداشت: در پیشگاه پروردگارم، آن مکان پر از لذت و خوشی است که از نعمت‌های بهشتی برخوردار می‌شود و همگی از فرستاده ما بهره‌مند می‌گردند.