از رنج و ملال ما چه فریاد کنی
آن به که به شکر وصل را شاد کنی
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر از رنج و درد خود صحبت میکند و از معشوق میخواهد که به جای عذاب دادن، با وصل و عشقش او را شاد کند. او از معشوق میپرسد چرا از او فرار میکند و به چه دلیلی چنین رفتاری دارد، در حالی که میداند یادآوری وصل و محبت، باعث ترس و اضطراب او میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از ما چه گریزی و چرا داد کنی
زان ترس که وصل را بسی یاد کنی