از چهرهٔ آفتاب مهوش گردی
وز صحبت کبریت تو آتش گردی
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر به تأثیر مثبت و منفی روابط انسانی اشاره میکند. در ابتدا از زیبایی و روشنایی آفتاب میگوید و سپس به آتش ناشی از کبریت اشاره میکند. او تأکید میکند که اگر فردی تلاش کند که مشکل یا ناخوشی را به خوشی تبدیل کند، ممکن است خود آن فرد بخاطر این تلاش ناراحت و ناخوش شود، در حالی که وضعیت دیگران تغییر نکند. این بیان نشاندهنده ناپایداری و دشواریهای روابط عاطفی و تلاش برای بهبود آنهاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تو جهد کنی که ناخوشی خوش گردد
او خوش نشود ولی تو ناخوش گردی