رباعی شمارهٔ ۱۶۶۸

در این ابیات، شاعر به رابطه‌ی عمیق و ناگسستنی میان خود و معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر بخواهد از جان یا دل بگریزد، نمی‌تواند، چرا که معشوق مانند تیری است که از کمان رها شده و طبیعی است که بتواند از کمان بگریزد. این شعر نشان‌دهنده‌ی وابستگی و تعلق خاطر شدید به معشوق است.