رباعی شمارهٔ ۱۶۶۳

در این شعر، احساس وابستگی و عشق عمیق شاعر به محبوبش به تصویر کشیده شده است. شاعر بیان می‌کند که حتی در جاهای مقدس مانند صومعه و کعبه، وجود محبوب برای او معنا دارد و او هیچ کنترلی بر امور زندگی‌اش ندارد. او تمام وجودش را در دستان محبوب می‌بیند و تنها از طریق او زندگی‌اش را معنا می‌کند.