رباعی شمارهٔ ۱۶۶۲

برداشت: این میوه‌ای که تو داری، ارزشش به‌اندازه‌ای است که در دوران‌های نادر می‌توان آن را چشید و هزار مزه را در خامی آن تجربه کرد.

برداشت: بر ما خوش نمی‌آید که برای ما جدایی و خوشحالی دشمن را بپسندیم، زیرا در نهایت این بدنامی به تو بازخواهد گشت.