غزل شمارهٔ ۴۸۸

در این ابیات، شاعر از حالتی عمیق و معنوی صحبت می‌کند که میان خود و معشوقش وجود دارد. او به زیبایی و عظمت این احساس اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساس در پس پرده‌ای از راز و حجاب آسمانی نهفته است. همچنین به شگفتی‌هایی که در این حالت روی می‌دهد اشاره می‌کند و از شاهی که شراب لعل (قرمز) می‌آورد، یاد می‌کند؛ این نماد حالتی مستی و جنون است که در آن زمان، بحث کشف و شناخت نباید صورت گیرد. به‌طور کلی، این اشعار نمایانگر جستجوی عمیق روحی و عرفانی است.