رباعی شمارهٔ ۱۶۶۱

در این شعر، شاعر به ظلمی که به کسی کرده اشاره می‌کند و همچنین به لذتی که به او بخشیده است. او به یاد می‌آورد که آن شخص پس از نوشیدن اولین شراب، آن را فراموش کرده و حالا اگر دوباره شراب ندهد، چه چیزی را به یادش می‌آورد.