رباعی شمارهٔ ۱۶۶۰

در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی‌های یک معشوق می‌پردازد. او چهره‌ی معشوق را به قند و چشم‌هایش را به سرزمین هند تشبیه می‌کند. همچنین قد او را به سروهای زیبا و دستانش را به چیزهایی که در برابرش شکستگی دارند، تشبیه می‌نماید. به‌طور کلی، شاعر از زیبایی معشوق خود به شیوه‌ای بسیار اغراق‌آمیز و شاعرانه ستایش می‌کند.