رباعی شمارهٔ ۱۶۵۷

در این ابیات شاعر از ساقی درخواست می‌کند که شراب ناب بخوراند، زیرا آنچه از سود و خوشی نمی‌آید زهر محسوب می‌شود. او به ساقی می‌گوید که اگر شراب واقعی (رونده) باشد، هیچ چیز دیگری نیست و باید از دریای سخاوت می‌نوشد. به عبارتی، شاعر به دنبال شرابی حقیقی و بامعن است که نشانه‌ای از شادی و خوبی باشد.